Sabine (29) in Rotterdam

Eind van de middag staat Sabine al te wachten voor het DE-gebouw in Rotterdam. We konden niet bij haar thuis afspreken, omdat ze op dit moment alleen een kamer heeft.

Zodra we een plekje hebben gevonden, begint Sabine te vertellen. Lange tijd heeft zij samen met haar dochtertje in Schiedam gewoond, waar zij een huis huurde van familie. Ze had het daar naar haar zin, en er leek niets aan de hand. De verhuurder bleek echter door persoonlijke omstandigheden niet in staat om het huis te behouden. Sabine moest op zoek naar een andere woonplaats, en het huis ging de verkoop in.

Nieuwe start

Het lukt Sabine om een nieuwe start te maken. Ze ontmoet haar nieuwe geliefde en hij besluit een huisje voor haar te huren in Den Haag. Het idee is om op termijn daar samen te gaan wonen, en dan heeft Sabine meteen een oplossing. Het gaat goed tussen haar en haar nieuwe geliefde. Al snel besluiten ze om samen te gaan wonen. Sabine komt er echter al snel achter dat haar partner anders is, wanneer zij altijd bij hem is. De sfeer wordt grimmig, en na een heftige ruzie besluit Sabine dat dit niet de plek is waar zij met haar dochtertje kan wonen. Opnieuw gaat ze op zoek naar een nieuwe woning, een nieuwe start.

We kunnen u niet helpen

Sabine vertelt dat zij pas een maand met haar dochter in Den Haag woonde, en dus ook nog maar kort stond ingeschreven in de Haagsche regio. Sabine kwam meteen in actie en ging op zoek naar een woning voor zichzelf. De gemeente Den Haag vertelde haar, dat zij haar niet konden helpen. Sabine woonde nog geen jaar in de regio Haaglanden, dus konden zij niets voor haar betekenen. Dat was een klap in haar gezicht. Ze heeft op allerlei manieren haar best gedaan om onderdak te vinden. De gemeente hield echter voet bij stuk. Voor haar en haar dochtertje was er geen plaats in een noodopvang, en op urgentie hoefde zij ook niet te rekenen.
Sabine liet het er niet bij zitten. Ze heeft meerdere instanties gebeld. Overal kreeg ze dezelfde boodschap. “Helaas mevrouw, er is op dit moment niets dat wij voor u kunnen doen.” De enige plek waar Sabine met haar dochtertje naar werd doorverwezen was de daklozenopvang. Wat Sabine misschien nog wel het ergste vond, was dat ze van verschillende instanties te horen kreeg dat ze helemaal niet wanhopig leek. Het lukte haar om haar verhaal zakelijk te vertellen, en recht op haar doel af te gaan. ‘Blijkbaar werkt het beter als ik zielig mijn verhaal vertel. Zo zit ik gewoon niet in elkaar,’ vertelt Sabine. In de tussentijd verbleef Sabine met haar dochtertje bij vrienden op de bank.

Schiedam

In Den Haag had Sabine de moed opgegeven. Ze bedenkt een nieuw plan en wendt zich tot de gemeente Schiedam, waar zij jaren heeft gewoond. Het vinden van hulp, kost ook in Schiedam veel tijd. Uiteindelijk komt zij terecht bij het wijkteam van Schiedam (het WOTT). Hier treft ze aardige en behulpzame mensen die met haar mee willen kijken en denken. Het wijkteam adviseert Sabine om urgentie aan te vragen, omdat zij de situatie in Den Haag niet veilig vinden voor haar. Het kost Sabine veel tijd en energie, maar ze gaat weer aan de slag om een urgentieverklaring aan te vragen. Ze heeft ondertussen een flink dossier verzameld, waarmee ze haar aanvraag kan sterken.
Sabine heeft snel een afspraak bij WoonPlus waar zij haar aanvraag kan bespreken. De medewerkers van WoonPlus adviseren haar om haar aanvraag niet definitief in te dienen. Ze vinden de dreiging van haar ex-partner niet groot genoeg. ‘Ze zeiden dat het niet zo was dat ik acuut met de dood bedreigd werd, dus dan maakte ik geen kans.’ Teleurgesteld verliet Sabine het gesprek en trok ze haar aanvraag in. De medewerkers hebben haar ook verteld dat zij twee jaar lang geen urgentieaavraag mag doen, als er eerder een aanvraag is afgekeurd.

Creatieve oplossingen

Sabine liet het er niet bij zitten. Ze ging op zoek naar andere oplossingen. In eerste instantie heeft Sabine onderzocht of zij een huis zou kunnen kopen. Sabine ontvangt een Wajong-uitkering, en kwam vrijwel meteen tot de conclusie dat kopen niet tot de opties behoren. ‘Met een maximale hypotheek van €40.000,- kan ik geen huis kopen,’ vertelt ze.

Een goede vriendin van Sabine stelt voor dat zij garant wil staan bij een huurwoning voor Sabine. Ze raapt opnieuw haar moed bij elkaar, en gaat op zoek naar een huurwoning. Ze neemt contact op met alle particuliere vastgoedbedrijven en makelaardijen die ze kan vinden. Het lukte haar soms zelfs om een woning te vinden, echter namen de verhuurders geen genoegen met een borgstelling. Sabine stond wederom met lege handen.

Haar volgende stappen richten zich tot de burgemeester van Rotterdam. In een brief heeft zij heel haar verhaal op papier gezet, in de hoop dat hij toch wel een oplossing zou weten voor Sabine en haar dochter. Er kwam een reactie. Sabine heeft twee keer gebeld met een stafmedewerker van de burgemeester die de zaak van hem heeft overgenomen. Na twee gesprekken kwam ook de stafmedewerker tot de conclusie dat de situatie niet ernstig genoeg was. Ze kon niets voor Sabine doen.

Het laatste wat zij kon bedenken was het starten van een klusproject in samenwerking met de gemeente Rotterdam. Sabine bedenkt een plan om een leegstaand pand te veranderen in woningen. Hoewel ze het niet ziet zitten om zelf alles te klussen, hoopt ze dat de gemeente oren heeft naar haar plan. Ze schrijft haar plan uit en stuurt een brief naar de gemeente Rotterdam. ‘Ik ging er vanuit dat zij ook iets willen doen tegen die lelijke leegstaande panden,’ aldus Sabine. Ze ontvangt geen reactie op haar verzoek, en vindt het teveel werk om dit zelf helemaal op te zetten.

Impact

Heel de situatie heeft een enorme impact. Op dit moment verblijft Sabine met haar dochter Livae bij haar biologische vader in Rotterdam. Ze heeft lange tijd op de bank gewoond, maar sindskort heeft ze een eigen kamertje met haar dochter in het studentenhuis. Sabine is blij met een dak boven haar hoofd, maar hoopt nog steeds snel een eigen huisje te vinden. ‘Het hoeft niet groot te zijn, ik wil gewoon samen met mijn dochtertje kunnen leven.’ Voor haar dochtertje is de situatie ondertussen normaal geworden. Ze woont nu bij haar papa en mama, dus dat is fijn voor haar. Al vertelt Sabine dat haar dochtertje wel soms vraagt wanneer zij weer in een echt meidenhuis gaan wonen. Helaas, heeft Sabine op die vraag nog steeds geen antwoord.