Ria (64) in Maasdijk

Al 44 jaar woont Ria in hetzelfde sociale huurwoninghuis in Maasdijk. Op twintigjarige leeftijd betrok ze de eengezinswoning samen met haar man vlak na hun trouwen, waar ze twee kinderen groot brachten. In het dorpse Maasdijk, met haar familie op een steenworp afstand, is Ria geaard en voelt ze zich thuis. Twee jaar geleden overleed Ria’s man. Toen kwam het besef dat de eengezinswoning waarin ze woont, niet geschikt is voor haar alleen. Want als Ria straks slechter ter been raakt, is er niemand die haar de trap af helpt.

Het is voor Ria lastig om afscheid te nemen van het huis waarin ze nu woont. De herinnering aan haar man en het opgroeiende gezin zijn voor haar verbonden aan de. Na twee jaar langzaam afscheid te hebben genomen van het huis, is ze klaar voor een nieuwe woning.

Astma

Er is nog een tweede reden waarom Ria graag wil verhuizen. De 64-jarige Maasdijkse merkt dat de buurt verjongt. Haar vertrouwde buren verhuizen naar kleinere woningen, en jonge gezinnen betrekken de sociale huurwoningen. De sfeer verandert: de stadse mensen hebben andere opvattingen over hoe buren met elkaar omgaat. De grootste verandering merkt Ria wanneer ze in haar achtertuin zit. Ze heeft astma, en hoestbuien overvallen haar als haar buren roken of de vuurkorf aanhebben. Ria heeft het gevoel dat ze moet vluchten voor de rook om gezond te kunnen leven, en gaat vaak grote stukken fietsen in de polder om gezonde lucht in te kunnen ademen. Ze heeft het gevoel niet meer veilig te zijn in haar eigen huis en tuin: ze wordt letterlijk ziek wanneer ze thuis is.

Laatste stek

Ria is op zoek naar een huis waar ze kan blijven wonen, haar laatste stek. Zeventien jaar geleden voorzag ze al dat ze op een dag zou verhuizen, en schreef ze zich al in bij de woningbouwvereniging. Die lange wachttijd betekent dat ze nu regelmatig bovenaan de lijst staat voor de huizen waar ze op reageert. Ze beseft zich wel dat de huizen waar ze nu in zou kunnen over twee jaar te duur voor haar zullen zijn. Als ze met pensioen gaat, valt namelijk een deel van haar inkomen weg. En nu haar man is overleden, is dat het enige inkomen waarvan de huur wordt betaald. Ria heeft zich er daarom bij neergelegd dat ze nog twee jaar zal moeten wachten totdat ze een betaalbaar gelijkvloers appartement zal kunnen betrekken waar ze haar oude dag kan doorbrengen. Dat betekent voor haar nog twee jaar in de rook en twee jaar te groot wonen.