Annemieke (48) in Schiedam

Met haar huis boven haar winkel dacht Annemieke (48) een goed plekje te hebben gevonden voor haar en haar kind in haar geboortestad Schiedam.

In 1990 betrok ze de woning. Al jaren sluimerde de mogelijkheid van renovatie in de aftakelende buurt. Halverwege 2017 hoort Annemieke definitief dat haar huis zo grondig gerenoveerd moet worden, dat ze er niet kan blijven wonen. Terwijl de gemeente haar hielp om haar winkel op te bouwen, werd tegelijkertijd besloten dat de wijk grondig gerenoveerd moest worden en daardoor de bewoners moesten verhuizen. De ambtenarij lijkt langs elkaar te werken en daardoor aan de ene kant een verwachting te scheppen en die aan de andere kant teniet te doen.

Annemieke is een alleenstaande ouder en leeft van een uitkering. Door persoonlijke omstandigheden heeft ze de afgelopen jaren de winkel niet kunnen gebruiken. Het feit dat ze het winkelpand heeft, zorgt er wel voor dat ze altijd weer gedreven wordt om haar onderneming opnieuw op te bouwen. Het winkelpand is zo belangrijk voor haar, dat ze zich nauwelijks kan voorstellen om niet in een woon-winkelpand te wonen. Het aanbod van dit soort panden is echter heel erg klein, en ze heeft de hoop daarop inmiddels bijna opgegeven.

Minder en duurder

Annemieke is op zoek naar een andere woning in de wijk waar ze geworteld is. In de buurt zijn al verschillende straten afgebroken en nieuwbouwhuizen voor in de plaats gekomen. Niet alleen zijn er veel minder huizen voor teruggekomen, ook de prijs van de huizen ligt veel hoger. De oorspronkelijke bewoners hebben niets gehoord over terugkeer naar de nieuwbouwwoningen, wellicht omdat deze te duur zijn voor de meeste bewoners. Aan de andere kant worden ze wel sterk aangemoedigd om te verhuizen. “Terugkeer lijkt dus niet mogelijk. Ook niet als je 26 jaar eerlijk je huur betaald heb, zonder ooit een cent achterstand, lijkt het alsof de huurders niet belangrijk meer zijn.”

Annemieke leeft van een uitkering, en vindt daardoor geen betaalbaar alternatief. Ze heeft wel urgentie gekregen van de gemeente, waardoor ze in theorie sneller een huis zou moeten kunnen vinden. “Er staat wel aangegeven dat ik urgentie heb, maar dat heeft de hele wijk met ruim 300 gezinnen”. Beschikbare woningen lijken te hoog gegrepen.

Lamgeslagen

Door alle heisa is Annemiek net als de medebewoners lamgeslagen, ze weet de weg niet voor een oplossing en het lijkt erop dat de bewoners niet betrokken in mogelijke oplossingen. De huurders lijken de problemen voor de woningbouwvereniging in plaats van de oplossing. De woningbouwvereniging en de gemeente wijzen naar elkaar.